Hallelu-JaH - alle eer aan JaHUaH
  

Zikhron Teru‘ah - Gedenkdag van gejuich (2)
Een feestelijke dag!

André H. Roosma
12 sept. 2015

Dit is een vervolg op een artikel dat ik al twee jaar geleden over deze bijzondere dag schreef. Ik ging toen onder andere in op de betekenis van de Bijbels-Hebreeuwse naam van deze bijzondere feestdag: Zikhron Teru‘ah - gedenkdag van gejuich, die nu in 2015 op de avond van 13 september begint (resp. 2 okt. 2016; 20 sept. 2017; 9 sept. 2018).

Ik wil hier eerst nog even stilstaan bij dat woord teru‘ah. De eerste keer dat het in de Bijbel voorkomt is in de tekst uit Leviticus 23:24 die ik vorige keer toonde. Maar het komt nóg 32 keer voor. Een daarvan is in Jehoshu‘a (Jozua) 6: 5. Dit is in het verhaal over hoe God JaHUaH de stad Jericho in de handen van Isra’el gaf. Ze moesten zes dagen eenmaal om de stad lopen en op de zevende dag moesten ze zeven keer eromheen trekken, en bij de laatste rondgang moesten zeven priesters op ramshoorns blazen. En dan,...

wanneer men op de ramshoorn de toon aanhoudt en U het geluid van de hoorn verneemt, dan moet het gehele volk een luid gejuich [teru‘ah] aanheffen en de stadsmuur zal ineenstorten en het volk moet daarop klimmen, ieder recht voor zich uit.

Jehoshu‘ah (Jozua) 6: 5 (zie ook vs.20)

De connotatie die teru‘ah of het eraan gerelateerde werkwoord ru‘a door heel het Eerste Testament heeft (zie bijv. Psalm 47:2,5; 66:1; 81:2; 89:15; 100:1) is die van over­winnings­gejuich, zodat we het kunnen vergelijken met het vreugdevolle gejuich in een voetbal­stadion bij een goal of bij de uiteindelijke overwinning; een vergelij­king die ik in een voetnoot van deel 1 ook al maakte. En hoeveel te meer hebben wij reden om te juichen over onze God en alles waarmee Hij ons zegent, dan die voetbalsupporters over een doelpunt!

Ja, want waarover gaan de najaarsfeesten, die deze Zikhron Teru‘ah inluidt, ja als het ware met gejuich ver­welkomt? Negen dagen na deze feestdag is één van de grootste, zo niet de allergrootste feestdag van het jaar: Jom ha-Kippurim – de Grote Ver­zoen­dag. Door heel de geschiedenis heen was God er al mee bezig en in Christus Jezus, Jeshu‘a Ha Mashiach, is die verzoening volledig beschikbaar gekomen voor een ieder die in Hem zijn vertrouwen stelt. Wát een enorm feest is dát! Alle zonde die ons van God scheidde nam Hij op Zich, daar op Golgotha! Niets dat ons nu nog kan scheiden van Gods heerlijke liefde! Zijn kinderen mogen we zijn!

Daarna is er nog Chag ha-Sukkot – het Loofhuttenfeest, dat acht dagen duurt. Dit was een oogst-feest dat gevierd werd aan het eind van het oogst-seizoen, wanneer alle graan en vruchten binnengehaald waren. Grote reden tot vreugde, want jaar in, jaar uit zegende God JaHUaH Zijn volk, en Hij doet dat nog steeds. Ondanks recessie hebben we het ook hier in Nederland over het algemeen erg goed... Daarnaast, illustreerde ik vorig jaar in mijn artikel erover, herinnert het Loofhuttenfeest ons aan Gods bescherming en nabij­heid, juist wanneer we in het leven ‘onderweg’ zijn zoals Isra’el lange tijd onderweg was van Egypte naar het hun beloofde land. En in zekere zin zijn we allemaal onderweg naar onze eindbestemming. Het is goed om ons dan verzekerd te weten van Gods bescherming.

Zoals er echt een zeer verheugende reden is voor de najaarsfeesten, is ook de aankon­diging en het begin ervan iets bijzonder vreugdevols!

Maar, zegt u wellicht, er zit toch ook een serieuzer tintje aan deze Zikhron Teru‘ah - de gedenkdag van gejuich en de negen dagen tussen deze dag en Jom ha-Kippurim – de Grote Ver­zoendag? Het rabbijns-joodse geloof noemt die periode toch dagen van berouw of van bekering (עשרת ימי תשובה); of ook wel de Verschrik­kelijke dagen of de Dagen van ontzag (יָמִים נוֹרָאִים)? Een tijd dus, niet van vreugde, maar van berouw, van inkeer, van vasten en van treuren over eigen zondigheid. Hoe zit dat dan?

Om daarover wat duidelijkheid te geven, moet ik eerst even iets anders met u delen. Recent schreef ik naar aanleiding van Johannes 1 over het grote contrast tussen Jeshu‘ah en de meeste joodse leiders in die tijd. Net als bij God JaHUaH zoals Hij Zich open­baarde in het Eerste Testament,1 ging het bij Jeshu‘ah om genade en integriteit. Sinds aloude tijden wilde God dat heel de wereld Hem om die twee karakter-trekken leerde kennen en waarderen. Hij laat Zich zien als Iemand Die niets liever doet dan mensen liefhebben, en ontzette Zich wanneer Zijn geliefde zich aan Zijn liefde ont­trok en zich wendde tot afgoden die nooit iets goeds voor hen hadden gedaan. In het Nieuwe Testament leren we dat Hij ons Zijn Zoon als Messias (Gezalfde) Redder aan­bood, zelfs toen we nog Zijn vijanden waren (Rom.5:10). Een grotere liefdes­verklaring is nauwelijks denk­baar! Ons past dan een stil of – op deze dag vooral: – uitbundig ontzag en veel waardering voor zoveel liefde, genade en trouw! Zoals we zagen is Teru‘ah ook het woord dat de Bijbel gebruikt voor het overwinnings-gejuich met bazuingeschal dat de Isra’elieten uitten op de zevende dag van rond Jericho lopen, waarop de muren van die stad instortten. Het is gejuich om Gods overwinning over de tegenstander, over de zonde, en over alles wat Gods schepping naar beneden wil halen. Het is een vreugdevolle en passie-volle proclamatie van Gods grootheid en liefde!

Onder de farizeeën en het latere rabbijnse jodendom ging het echter om heel andere zaken. Daar ging het niet over Gods genade of om integriteit, maar om menselijke prestatie, en dan vooral aan de buitenkant. Bovendien, er is in het jodendom geen verzoening meer; omdat de tempel uit Jeruzalem weg is, offert men niet meer, zelfs niet met Grote Verzoendag. Wat rest, is je zonden zelf trachten te minimaliseren, en door het tonen van verdriet aan God laten blijken dat je berouw hebt, in de hoop dat Hij je dan toch toe zal laten tot het eeuwige leven, zonder dat er bloed vloeit (dit is Bijbels gezien niet mogelijk - Hebr.9:22). Deze filosofie maakt je heel perfectionistisch. En omdat ons hart van nature niet volmaakt is, leidt het tot je beter, heiliger voordoen dan je bent (‘farizeeïsme’).
Dat zien we ook hier. Deze dag, gegeven als een dag om te juichen van vreugde over Gods verbond, werd een dag die de rabbijns-joodse dagen van berouw (עֲשֶׂרֶת יְמֵי תְּשׁוּבָה; sinds de Middeleeuwen ook wel de verschrik­kelijke dagen of de Dagen van ontzag - יָמִים נוֹרָאִים genoemd) inluidde. Een tijd dus, niet van vreugde om Wie God is, maar van berouw, van vasten, van treuren over eigen zondigheid, en dergelijke. Nu is het niet verkeerd om berouw te hebben over onze zonde, of om God te vragen ons hart te toetsen en aan ons te openbaren wat er eventueel nog tussen ons en Hem in staat (het aspect van verootmoediging noemt de Bijbel bij de Grote Verzoendag wel - Lev.23:27; het is evenwel goed om zonden zo snel mogelijk te belijden, snel na het gebeuren, en er niet mee te wachten tot deze periode). De grote vraag is wel wat in deze dagen de meeste nadruk moet krijgen.

We kunnen op twee manieren die dagen naar Jom Ha-Kippurim - de Grote Ver­zoen­dag - toeleven. De één is bijna overweldigd door dankbaarheid en blijdschap over Gods grote genade; stralend dus. Dat is in lijn met het gejuich op de Zikhron Teru‘ah. Ook dan zullen we ons willen reinigen en verootmoedigen, vanuit diep ont­zag en grote dankbaarheid. We willen God dan immers eren op Hem gepaste wijze! Het is dan omgeven door grote blijdschap.
De andere manier is in somberheid over eigen zonde, alsof die het laatste woord heeft. Dan zijn we in feite gericht op onszelf, niet op God.
Er is een enorm groot verschil tussen deze twee.
Mijn geloof is dat niet mijn zonde, maar de verzoening en de overwinning over de zonde die Jeshu‘ah bewerkte het laatste woord heeft, en ik kies dus voor de eerste optie. In Hem is er immers geen veroordeling meer (Rom.8:1) en mogen we uitzien naar meer van God JaHUaH - de God van genade en trouw (Ef.1:3-23; 2:4-10; 3:14-21)! We mogen dan vol vertrouwen naar Jom Kippur - de Grote Verzoendag toeleven en ons erop voorbereiden!

Hallelu JaH !


Noten

1 De glorierijke Naam van God geef ik hier zo goed mogelijk weer vanuit het oudste Hebreeuwse origineel.
Voor meer achtergrond informatie over de glorierijke Naam van God, JaHUaH, zie:
André H. Roosma, ‘De wonderbare en liefelijke Naam van de God Die er was, Die er is, en Die er zijn zal.pdf document, uitgebreide Accede!/Hallelu-JaH! studie (ca. 90 p.), juli 2009.

Bij de laatste alinea van de hoofdtekst hierboven, moest ik zelf nog denken aan de vraag: wat doe je, wanneer de koning of een ander belangrijk hooggeplaatst persoon zegt dat hij bij jou op bezoek wil komen? Bij de pakken neerzitten omdat je huis zo slordig is? Of, intens verheugd dat zo’n belangrijk persoon bij jou wil komen, zo snel mogelijk zorgen dat je huis in orde is? Het is zo’n soort blijdschap waarmee we deze negen dagen toeleven naar de Grote Verzoendag. En in feite is hier de realiteit nog veel mooier, want de Grote Verzoening is iets wat ons door God zonder prijs wordt aangeboden. Het is dus of die belangrijke persoon ons huis gratis een complete make-over komt geven, zodat het niet eens zo relevant is hoe het er tot nu toe precies uitzag. Wég perfectionisme; welkom blijde, enthousiaste anticipatie!

Rosh Ha-Shanah?? De maand Tishri??

De zevende maand waarvan de Zikhron Teru‘ah de eerste dag is, is in de Torah gewoon een­vou­dig­weg ‘de zevende maand’. Maanden werden in de Torah gewoon genummerd. Elders in de Bijbel heet deze maand wel אֵיתָּנִים ’Eitanim [388]. Dit staat ervoor dat de rivieren en waterbeken dan altijd stromen, dat er voortdurend water is.
Het rabbijnse jodendom geeft deze maand echter de naam תִּשְׁרֵי - tishrei of תִּשְׁרִי‎ - tishri - begin. Deze maand heette daar zo omdat hij in Babylon de eerste maand van het jaar was. Deze naam, en het gebruik om het jaar met deze maand te beginnen, is dus van Babylonische oorsprong. Zelfs de Jerushalem Talmud bevestigt dit (in Rosh Hashanah 1:2 56d). Het is niet Bijbels maar Babylonisch - nogal een verschil! Zodoende is het spreken over Rosh Ha-Shanah (Nieuwjaar) ook niet Bijbels maar voortkomend uit Babylonische afgoderij. (Voor degene die de Engelse taal machtig is, verwijs ik naar het artikel van de Karaïtische jood Nehemiah Gordon: How Yom Teruah Became Rosh Hashanah.) Het is dus ook niet Bijbels, om elkaar Shanah tovah - een goed nieuwjaar te wensen op deze dag, zoals in sommige Messiaanse gemeenschappen gebruikelijk is. Als je iemand een Hebreeuwse wens wilt toe­wen­sen, kun je hem of haar wel een Zikhron Teru‘ah Sameach - prettige gedenkdag van gejuich, toewensen. Ook de joodse wens “Moge je zijn opgeschreven in het Boek der Levenden” wordt wel gebruikt. Of u twijfel daaraan tegen­over God inzake een broeder of zuster gepast vindt, laat ik aan uzelf over. Ik persoonlijk vind het zinvoller om elkaar in deze tijd te herinneren (Zikhron !) aan Wie God JaHUaH voor ons is en wat Hij allemaal voor ons heeft gedaan, en zeg liever zoiets als: „heerlijk, hè, om een kind van JaHUaH te mogen zijn en volop te mogen genieten van Zijn zegen!” Oftewel:

Hallelu JaH !  —  Prijs JaH !


Reacties

naam: *
e-mail: * (wordt niet openbaar gemaakt)
website: (optioneel)
reactie:
Ik wil graag dat mijn reactie hier wel / niet opgenomen wordt.
* = verplicht veld


Vorige artikelen:
Zikhron Teru‘ah - Gedenkdag van gejuich (1) – Een heel bijzondere dag!’ (recent bijgewerkt en aangevuld artikel)
De veelzeggende Naam van God - (13) Hoe belangrijk Jeshu‘ah namen vindt’.

 
home  home ,  nieuws index  ,  artikelen index

  
bloemdecoratie 

Bedankt voor uw belangstelling!

bloemdecoratie